Mijn weg naar Feldenkrais

Mijn weg naar Feldenkrais

Mijn eerste kennismaking met Feldenkrais was in 2001. Ik speelde op dat moment sinds twee jaar cello, nadat ik jarenlang viool had gespeeld. Ondanks die overstap bleef ik last houden van een schouderblessure. Mijn cellodocente gaf me op een dag een flyer van Feldenkrais mee. Nieuwsgierig besloot ik een groepsles te proberen.

Die eerste les vond ik eerlijk gezegd een beetje vreemd. De bewegingen waren klein, langzaam en totaal anders dan alles wat ik tot dan toe had gedaan. Maar tegelijkertijd voelde ik me na afloop opvallend goed — lichter, vrijer en rustiger in mijn lichaam. Dat gevoel maakte dat ik bleef terugkomen naar de groepslessen, de zogeheten Awareness Through Movement-lessen.

Na een paar maanden ontdekte ik dat Feldenkrais ook individueel gegeven kon worden. Tijdens deze sessies begeleidde de practitioner me met zachte aanrakingen en subtiele bewegingen. Voor mij voelde dat bijna als magie. Hoe konden zulke kleine, zachte bewegingen zoveel verschil maken?

In dezelfde periode ging ik door een zware tijd. Mijn beste vriendin overleed, en ik merkte hoeveel spanning en verdriet ik in mijn lichaam vasthield. Feldenkrais hielp me niet alleen fysiek, maar gaf me ook ruimte om die emoties te herkennen en ermee om te gaan. Het bracht me meer bewustzijn, zachtheid en vertrouwen.

Na ongeveer drie jaar stopte ik met zowel de groeps- als individuele lessen. Het voelde alsof ik eruit had gehaald wat ik toen nodig had. Maar soms verdwijnen belangrijke dingen niet echt uit je leven — ze wachten alleen op het juiste moment om terug te keren.

Jaren later volgde ik de Polestar Pilates-opleiding, waarin Feldenkrais opnieuw kort voorbij kwam. Achteraf denk ik dat daar opnieuw een zaadje werd geplant. Na de opleiding en verschillende vervolgtrainingen voelde ik behoefte aan iets aanvullends voor mezelf, iets anders dan alleen pilates. En zo kwam ik weer uit bij Feldenkrais.

Ik zocht mijn oude practitioner op: Rineke Brinkhof. Ze werkte nog steeds, dus ik nam opnieuw contact met haar op. Wat volgde waren jaren van groei en ontwikkeling — niet alleen lichamelijk, maar op allerlei vlakken in mijn leven.

Langzaam ontstond bij mij de wens om deze bijzondere methode zelf te leren. Die “magie”, waarvan ik inmiddels weet dat het eigenlijk geen magie is… en toch ook weer wel. Samen met Rineke onderzocht ik waar ik de opleiding zou kunnen volgen.

In 2020 startte ik de opleiding in Londen bij Scott Clark en Elizabeth Beringer. Midden in de lockdowns van Covid begonnen we online aan een compleet nieuw avontuur. Gelukkig konden we eind 2021 de opleiding live voortzetten in Londen. In 2024 rondde ik de opleiding af.

Tijdens de opleiding ontstond onverwacht de mogelijkheid om de praktijk van Rineke Brinkhof over te nemen. Samen met Simon, de andere Nederlandse student binnen de opleiding, besloot ik die stap te zetten.

Voor mij voelde dat als iets heel bijzonders. Alsof alles op een natuurlijke manier samenkwam. De praktijkruimte aan de Lijnbaansgracht heeft een unieke sfeer — een plek van rust en aandacht, midden in de drukte van de stad. Iedere keer als ik daar binnenstap, voel ik weer hoe waardevol die omgeving is. Inmiddels werk ik daar met veel plezier en dankbaarheid.

En soms gebeurt er iets waardoor je beseft hoe bijzonder het leven kan lopen. Mijn voormalige cellodocente — degene die mij ooit die eerste flyer van Feldenkrais gaf — ligt nu af en toe bij mij op de tafel voor een individuele sessie.

Op zulke momenten voelt het alsof de cirkel rond is.

Als ik terugkijk, zie ik hoe Feldenkrais als een rode draad door mijn leven is blijven lopen. Wat ooit begon als een zoektocht naar verlichting van een schouderblessure, groeide uit tot een diepgaande ontdekkingstocht naar bewegen, voelen, leren en leven.

Mei 2026